 |
 |
|
|
از چه
میگریزی؟! نگاهم ، تا ، بنت ، ریشه و ادامه را جسته. چه ، بی سرانجامی درحسرت من!!! خوابم ، رویا رویایم ، کابوس کابوسم، تو. در امتداد سیال حزن، چه پیشروانه آگندی همه ی صخره ها را. جایی برای نگاه نیست! زیبایی چشمم، دلم، پیکرم، نفسم ، حرامت باد ((باغبان هول انگیز)) غم راپروراندی چه بی پروا، خود را چه می نامی؟!!! |
|
+ نوشته شده در
جمعه چهاردهم تیر 1387ساعت 0:16 توسط فریبا |
|
|
به خاطر تو
بی من باش کسی چه می داند؟ شایداین منم که زود می روم شاید این تویی که به هنگام می رسی شاید طلوع ، درکمرکش راه ایستاده......... .................................................... هرگزبه دردهای قفس اندیشیده یی؟ پرنده یا قفس؟ هرگز از خویشتن پرسیده ای کدام یک سیه روز ترند؟ من فقط مردم خوب کوچه وبازار را دیده ام که گهگاه درکنار قفس پرنده ایستاده اند، وبا تمامی عاطفه ی خویش گفته اند: ((بیچاره قفس! ببین چند سال است که رنج می کشد!)) به من مگو این همه خفت ،سزای قفس است چرا که توپرنده باز را از یادبرده یی و صیاد پنهان را که پرنده را زنده می خواهد.
نادرابراهیمی او همیشه میخواند.... ئئئئئئئئئئئئئئئئئئئئئئئئئئئئئئئئئئئئئئئئئئئئئئ راه کوتاه و نگاه تا دور پر کشیده
دلواپسم، گلهارا زخم مزن. رد تازیانه هایشان، چشم هایم را می میراند. کاش، صدای گلها را به مرگ نمی خواندی! سالهاست((چیزی به قلبم نیش می زند))! رهاکن، همه ی باغهارا، هرزه گیاه. حتی، در بی نفسی باغ، خواهی مرد! رهاکن، نفس باغهارا. |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه سوم تیر 1387ساعت 15:32 توسط فریبا |
|
|
دیگر مخند! وقت سرکندن کبوتر، چشم هایش نهایت مهر به تو بود!!! فریاد رسا و گوشها، رساتر بسته. باور ها پریدند، وقتی، باورترین باور را ندیدی . به وقت احتضارم به چشم هایم کوش! شاید، شاید، دلت را لرزاند! |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه بیست و یکم خرداد 1387ساعت 20:51 توسط فریبا |
|
|
کاش تعبیر تو بودم بغضت را بر لبانم بنشان بادی باش بتاب بتاب سخت برمن بپیچ حکایتی باش بر تن آهم رابنوش *******************
دردهای زخم خورده را زآفتاب شانه میکنم روی پیکر بی بدیل صحرا حلقه های گیسو را با باد ترانه میکنم راستی! چرا در این شب دریغ جامها خالی از امید؟! راستی را بهانه میکنم دست در دستهای یاریت دلی خالی از جبن را خانه میکنم |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه دوازدهم خرداد 1387ساعت 14:15 توسط فریبا |
|
|
گاه به خود خود بیاویز، دور باش دور دور. خدائیت بر زمین افتاد! به هیچ!!! خدایگونه باش، خواه دیر، خواه........ اما باش. آنچه خواستی، درلجاجت دقایق مانده، بازش گیر، ............... ................ به خود نگیر! با توام حرفی بگو حرفی دیگر. مرا گوش کن! عریانیت را ، نفس بکش. قفس سزای من وتو نیست. |
|
+ نوشته شده در
شنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1387ساعت 21:34 توسط فریبا |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
|
| نوشته های پیشین |
|
تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 |
| پیوندها |
|
rahi زندگی کوروش شهریار روشنائیها سوادنامه رهاب شعرهای پر خطر (*(شاه فینقیلی)*) eric kabook aidin k.rad adman shavini ez5 |
|
RSS
|